Ergens diep in een mooi groot bos, goed verscholen tussen de bomen en achter een oude poort met een ophaalbrug,lag eens een diamantmijn. Nu zijn er op de wereld wel meer van dit soort mijnen, maar dit was toch wel iets bijzonders. Want behalve dat de beroemde zeven dwergen hier diep in de aarde de diamanten uit de rosten hakten en jonge dwergen leerden hoe dat moest, was er ook een winkeltje waar Sneeuwwitje prachtige sieraden voor de mensen maakte!
Vroeger waren de gekleurde diamanten, die de dwergen uit de mijn haalden betrekkelijk waardeloos. Maar sinds de prinses van het land door Sneeuwwitje in haar verlovingsring een oranje diamant had laten zetten, was de waarde erg omhoog gegaan. Sneeuwwitje moest af en toe wel erg lachen om al die mensen die door het grote bos kwamen lopen en dan unieke sieraden wilden. Ze moest lachen omdat die mensen niet door hadden dat het van de stand van de zon afhing welke kleur steen zij kozen. In de ochtend moest het geel zijn, ’s middags groen en tegen zonsondergang juist weer rood – net zoals de kleur van de blaadjes op dat moment.
Waar Sneeuwwitje erg trots op was, was dat ieder sieraad anders was en precies paste bij degene die hem droeg. Daarom maakte ze ook niks op voorraad. Eerst wilde ze de mijnheer of mevrouw zien, de steen laten uitkiezen en dan pas kon er iets bijzonders gemaakt worden. Zij wist toch ook niet - voordat iemand binnenkwam - wat die echt wilde…. En de mensen waren daar heel blij mee en kwamen graag. En ook de dwergen waren blij, want die konden lekker werken, terwijl ze hun liedjes zongen! Nou ja, heel soms was Sneeuwwitje niet zo blij, maar dat was alleen als er inkopers kwamen om hele voorraden ruwe, kleurloze diamanten op te kopen of 1000 schakelkettingen ofzo. En dat had ze niet. Maar omdat ze dat ook niet wilde, was dat meestal al snel vergeten.
Heel soms, als het lang bewolkt was geweest en de mensen geen kleuren wilden of als er ineens wel erg veel inkopers langs waren geweest voor iets wat er niet was, zaten Sneeuwwitje en de dwergen samen in hun gezellige huisje in het bos te praten. Naast hun huisje stond een naambordje “Oude successen van Nijenrode” – zo heette het huisje. En dan waren ze een beetje benauwd of ze nog wel konden blijven doen wat ze graag wilden, en of de mensen dat nog wel waardevol vonden. De dwergen gingen zich dan wat somber afvragen wat er aan hun mijn nou slechter was dan aan andere mijnen, en Sneeuwwitje twijfelde dan ineens of de mensen haar sieraden nog wel mooi vonden, of dat ze die nu liever bij een andere edelsmid buiten het bos gingen halen.
Dit was natuurlijk een kolfje naar de hand van de gemene heks, die buiten het huisje met haar giftige appel ‘winnen of verliezen’ rondsloop en alles afluisterde. Oh, wat genoot zij van al deze twijfel en verdeeldheid! Hihihi. Want dan vergat iedereen wat voor de hand lag: dat er niemand was met èn een diamantmijn èn zo’n winkeltje met een Sneeuwwitje erin…. Dat het enige wat ervoor nodig was dat de dwergen lekker konden werken was dat hun houwelen scherp, hun buiken rond, hun stembanden gesmeerd en de karretjes in de tunnel gevuld waren. Dat Sneeuwwitje dan lekker in het bos kon gaan lopen om al die mooie kleuren te zien, naar de mensen kon luisteren om te horen wat zij echt wilden, en steeds verder het spoor kon vinden van het kasteel, waar de knappe (inmiddels gescheiden?) prins woonde - Kasteel Toekomstige Successen van Nyenrode! Maar als de zenuwen zo toesloegen hoefde de heks alleen maar de appel vlakbij de voordeur te leggen, zodat Sneeuwwitje en alle dwergen vanzelf een hap zouden nemen – hongerig en dorstig naar een goede verklaring, als ze waren geworden….
Of ze echt een hap uit de appel namen, en in de Glazen Kist terecht kwamen? Of Sneeuwwitje weer het bos inging, de kleuren van de blaadjes zag en uiteindelijk het kasteel vond? Of de mensen daarna nog steeds ringen wilden – of eigenlijk de dwergen liever mee hielpen delven en samen met Sneeuwwitje hun eigen sieraden maken, soms misschien bij hen thuis ook nog wel? En of ze nog lang en gelukkig leefden? Ik heb geen idee, maar ben benieuwd!