Vriend Huib was als kind al hoogbegaafd. Wist overal van alles van en wilde er nog veel meer weten. Hoe ouder hij werd - en hoe meer cursussen hij volgde - hoe groter de gedachtesprongen werden. Soms leek het net alsof hij maar iets riep, alsof hij geheel niet was aangesloten op het onderwerp van gesprek. Alleen het geraffineerde, betekenisvolle lachje verried dan dat niets hem was ontgaan en dat het hier een sprong van hogere orde betrof. Meestal kon ik de sprong nog wel volgen, maar altijd te laat, een enkele keer pas in de auto op weg naar huis. 'Aha, dat is wat hij bedoelde!'
Als Huib en ik op een terrasje zitten, zijn we altijd bezig de wereld beter te maken. Net als ik geeft Huib ook al jaren les in bewustzijnsverruiming, werkt met energie, met kinderen, met het levend maken van ondernemingen en coacht mensen met alle mogelijke inzichten die een mens gelukkig en rijk kunnen maken. Dus we weten heus wel waar we het over hebben! Deze bewuste avond zaten we echter niet op een terrasje, maar thuis aan de eettafel. Vriendin Rosila had een maaltijd bereid, en was zo verstandig geweest zichzelf niet uit te nodigen, opdat ze de mannen tijdens hun belangrijke missie niet voor de voeten zou lopen. En wat waren we op dreef! We waren nog niet aan de loempia's begonnen, of we hadden de Maya-kalender al aan de waterstofeconomie gekoppeld. Na de laatste loempia wisten we zeker dat geboorte van een nieuwe beschaving was terug te brengen tot één woord: luisteren. Huib's nieuwe bureau (voor innovatie, vervulling en leerexpertise) heette dan ook niet voor niets Momo.
Tijdens de gebakken aardappeltjes met aubergine, gecombineerd met gefrituurde, in Indiase kruiden gemarineerd tofu, afgemaakt met een frisse groene salade, stokte de conversatie. 'Ontzettend lekker, trouwens', kauwde Huib, terwijl hij mij voor het eerst niet aankeek. Wat Huib niet wist, is dat Rosila niet zomaar wat aanrommelt in haar keuken. Ook zij verbetert de wereld, maar dan vooral met vegetarische hoogstandjes. Wat Huib ook niet wist, is dat Rosila aan God denkt als ze kookt.
De zoete pudding van amandelgriesmeel en pistachenootjes snoerde ons definitief de mond. 'Sjesus', was alles wat mijn tafelgenoot zich nog kon herinneren van zijn voornemen de wereld te verbeteren. Na een betekenisvolle stilte keken we elkaar weer aan en schoten in de lach. Het was tot ons doorgedrongen, dat wij misschien wel wisten hoe wij de wereld moesten verbeteren, maar dat Rosila het ondertussen gewoon deed. Life is what happens when you're busy making other plans, zoiets.
Het bleef nog lang stil die avond.