Het zal tijd worden ……– Huib Kraaijeveld
Datum: 27-1-‘01 ‘Hoe gaat het?’ ‘Druk, druk, druk!’ Een trein rijdt op rails, niet op tijd. Dit stuk gaat over ‘tijd’, onze zogenaamde vierde dimensie. Waarom? Omdat er een ding is wat een vis niet kan zien [oplossing onderaan de pagina bij ]. Wij leven in de tijd, tijd niet in ons. En soms is het handig om te weten waar je in rond zwemt – dan kan je kiezen wat je er mee wil en kan. Voor de meeste van ons (de ‘linkerkant’ van de hersenen van ieder van ons trouwens) bepaalt het concept Tijd een groot deel van ons leven. Planningen lijken in ons werk onmisbaar, zonder abstract planmatig denken menen sommigen zelfs dat we niet meer van apen verschillen, op tijd komen betekent van alles over iemand, de werkdag duurt van 9 tot 5 (bedacht in 1890 door een zekere mijnheer Taylor, maar kennelijk nog steeds actueel), vanaf 65 jaar oud is bepaald dat mensen uitgerangeerd zijn in het arbeidsproces, kilometers files worden omgerekend naar minuten tijdverlies, computers worden gekocht om tijd te besparen, kinderen moeten leren tot hun 16e jaar, partners worden mede op leeftijd geselecteerd en ga zo maar door. Wat is ‘tijd’ dan en is er een keuze? Om een paar handvaten (ook richting je eigen mentale voorkeuren) te geven: de kans is groot dat bij het kijken naar het rechterplaatje voor de praktisch/rationeel georiënteerde mensen (dus ook voor mensen met een vermijding voor het emotionele en conceptuele component) er verwarring in je hoofd op is getreden, misschien gepaard met vervelend voelende sensaties in je romp. Terwijl de verschuiving van de aandacht van het linker- naar het rechterplaatje een gevoel van thuiskomen en de beleving van tijdloosheid voor de ‘rechtsgeoriënteerde’ mensen gaf – eventueel gepaard gaande met het verdwijnen van rugpijn, spanning in je buik en dat soort dingen. Als je een eigen variant van de omschreven beleving hebt ervaren, weet je nu iets. Kennelijk is het van wezenlijk belang om iets door twaalven of door dertienen te delen – maar tegelijkertijd merk je ook dat dat pas geldt als je weet waar je op moet letten en dat bovendien visueel wordt gepresenteerd. Nieuwsgierig naar wat daarachter zit? Zoals de meeste van ons weten, leven wij in de Gregoriaanse kalender, die is ontstaan in de Romeinse tijd. Eigenlijk is het een boekhoudsysteem, bedacht door Julius Caesar die in die tijd één maat wilde hebben voor alle zaken in zijn gehele, door hem samengevoegde Romeinse rijk. Dit was de eerste aanzet tot het meten van productiviteit – een soort Industriële Revolutie avant le lettre. Hij koos een systeem met 12 maanden, 52 weken en 365 (en een beetje) dagen - beginnend op 1 januari en eigende zichzelf een maand (juli) toe. Wat aardig is aan die eerste januari, is dat op die dag Sirius/Orion en de zon het verst van elkaar weg staan. Dit systeem werd nog wat gewijzigd door de jaloerse keizer Augustus, die het niet kon hebben dat Julius meer dagen had en er nog wat afsnoepte van februari (dat overbleef met 28 dagen). Onze ‘tijd’ is dus een (door jaloerse en heerszuchtige Romeinse keizers) bedacht concept om te kunnen boekhouden. Dit is op zichzelf geen enkel punt, tot we geloven dat het ‘waar’ is. Het systeem lijkt vooral te appelleren aan de kant van diegene (voor de in Mental Preferences ingewijden: de linkerkant, maar vooral de Blauwe, rationele kant), die graag meester speelt over het leven en denkt/vindt dat alles te bedwingen is. Dit klinkt waarschijnlijk erg stellig en om dat te onderbouwen was de beleving bij het doen van testjes ook bedoeld. Een hoofd laat zich toch niet overtuigen, dus een beeld doet meer dan duizend woorden….. Een alternatief van de Gregoriaanse kalender, het systeem van de Natuurlijke Tijd (beter bekend als de Maya kalender, omdat de Maya’s deze kennis voor ons bewaard hebben): de Tzol’kin. Je zult nu misschien toch wel willen uitroepen ‘why bother’. Omdat er misschien meer is tussen hemel en aarde, dat ons kan helpen te realiseren wat we zeggen dat we samen willen bereiken: succes door mensen. Er is een groot en toch heel alledaags geheim. Alle mensen hebben er mee te maken, iedereen kent het, maar slechts weinigen denken erover na. De meeste mensen accepteren het gewoon en verbazen zich er helemaal niet over. Dit geheim is de tijd. (Uit: Momo en de tijdspaarders) De Maya kalender is zogezegd een systeem van natuurlijke tijd. Het lijkt in mijn ogen een synthese van allerlei kennis van bijvoorbeeld het Indiaanse Sjamanisme, de I Tching, de Chinese geneeskunst, de Azteken en het Boedhisme. In tegenstelling tot het lineaire (Blauwe) Gregoriaanse systeem heeft het een cyclische (Geel) aard – de tijd ontvouwt zichzelf volgens een eeuwig ‘herhalend’ patroon. Iedereen kent wel die dagen waarop alles vanzelf lijkt te gaan of dat er juist niets lukt. Daar gaat dit over. De Maya kalender geeft verschillende ‘energieën’ aan: de weg die je kunt gaan (anders dan bijvoorbeeld de Kabala, de numerologie, de astrologie en de vele persoonlijkheidstypologieën, die zich alleen richten op de uitrusting die je aan hebt om een willekeurige weg te gaan), de energie van de dag (is het een dag van zaaien, van oogsten, van afronding, van samenkomst, van knopen doorhakken?). Dit klinkt voor ons nuchtere Nederlanders misschien wat vreemd, maar bijvoorbeeld de helft van Mexico Stad leeft al jaren volgens deze kalender. En alweer als nuchtere Nederlanders: nu is er waarschijnlijk protest in je hoofd – waar blijft de vrije keuze dan? Vrije wil lijkt binnen dit concept van tijd de keuze te zijn je over te geven aan wat er is (en als een mens ergens slecht in is, is dat het). Mensen willen wel snoep, maar geen kiespijn….. “The only difference between a rock falling down a hill and a human being living his life, is that a human being complains all the way down.” Waarom wordt het een ‘natuurlijk’ systeem genoemd? De kalender bestaat uit 13 dagen (het aantal gewrichten in een menselijk lichaam) maal 20 tekens (net zoveel als wij tenen en vingers hebben). Ieder teken staat voor een bepaalde energie in het scheppingsproces. Een jaar volgens deze telling duurt daarmee 260 dagen (precies de periode van de zwangerschap). De grotere cyclus duurt daarmee 52 jaar (evenveel als de acupunctuurpunten in de Chinese geneeskunst). Nog een leuk detail: het jaar begint volgens deze telling vandaag: op 26 juli (25 juli is de Dag buiten de Tijd, de overgang naar de volgende cyclus van 260 dagen) – de dag waarop de zon en Sirius het dichtst bij elkaar staan en daarmee letterlijk het ‘omgekeerde’ van 1 januari. Gelukkig nieuwjaar dus! Weer een stap(je) verder: het duurt 26.000 jaar voordat de sterren van ons Melkwegstelsel in exact dezelfde positie ten opzichte van elkaar komen te staan. Als je ergens niet op let, zie je het ook niet. Dan lijken dingen toevallig te gebeuren. De Maya-kalenders geven een ingang om de dooddoener ‘eenheid in verscheidenheid’ daadwerkelijk realiseren. Wat misschien nog het mooiste spreekt uit de begroeting van de Maya’s: In Lak’ech (I am another yourself). Het enige wat daarvoor nodig is, is volgens mij dat mensen (weer leren) spelen met hun leven….. dat bevalt mij tenminste goed!
Bronnen: Tips voor nieuwsgierigen: |